Deel 1: El Calafate tot het begin van het Fietsen
Door: freek
Blijf op de hoogte en volg Freek
27 April 2016 | Chili, Santiago de Chile
Lieve Allemaal,
Hoe gaat het met jullie? Ik heb net gehoord dat het in Nederland op Koningsdag sneeuwt! Echt heftig.
Ik zit in een Hostel in Santiago (hoofdstad van Chili) en heb een redelijk werkende computer gevonden om wat van een reisverslag te tikken.... Echter.... Ik was 2 weken geleden al begonnen met een dag voor dag verslag en vond dat eigenlijk zelf niet zo heel interessant om te lezen, laat staan dat ik het aan jullie zou sturen.
Daarom lijkt het mij leuker om kleine dingen te vertellen van de afgelopen 6 weken. Dit is ook een natuurlijk punt in de reis om dit te doen omdat Tijn en ik morgen uit elkaar gaan: Hij vliegt naar Santa Cruz in Bolivia en ik ga met de bus naar het noorden van Chili om daarna ook naar Bolivia te gaan. Voor diegenen die Tijn niet kennen, hij is mijn oudste vriend, 2 weken jonger dan ik en gedurende 18 jaar waren we buren, zijn ouders woonden in het huis onder het huis van mijn ouders. Hij is gaan studeren in Delft, ik in Groningen waardoor we veel minder contact hebben onderhouden (meer eens in de maand of 2 maand elkaar zien ipv elke week een paar keer als buurjongen). Het is bijzonder om weer 6 weken met hem zo intensief samen te zijn, maar ik vind het heel leuk en bijzonder. We delen samen een geschiedenis, kunnen nu met wat meer afstand kijken naar waar we vandaan komen en wat de verschillen waren tussen zijn ouders (die ik natuurlijk ook erg goed ken) en de mijne. Het levert goede gesprekken op en vele nieuwe inzichten (en cliches zoals ´ja, dat ga ik zooooo anders doen dan mijn ouders´ of ´ja, dat is heel bijzonder van hoe we opgegroeid zijn´.
Dus. mijn reisgenoot. De reis.
Op 15 maart zijn we naar El Calafate gevlogen, 2 oerhollandse fietsen mee (een Gazelle en een Giant), fietstassen, kampeerspullen en spullen om mee te kunnen wandelen in de bergen. We werden uitgezwaaid door onze families, vond ik fijn. Bij El Calafate hebben we de Porito Moreno gletsjer bezocht, we waren diep onder de indruk van dit enorme stuk ijs (zie foto), verder beviel ons het stadje niet, het was heel touristisch en je kon zelf niet iets ondernemen (wandelen oid), alles moest met georganiseerde tours en wandelen was daar een beetje saai omdat er eigenlijk alleen maar steppen in de buurt van El Calafate zijn.
We zijn toen snel met de bus (en onze fietsen in de bus) naar El Chalten gegaan. Een goede keuze, want het is daar echt het paradijs qua wandelen. We hebben spullen gehuurd (klimtuigjes, carabiners en touw) om een 4 daagse trekking te maken (de Huemul trekking). Het was heerlijk om de stedelijke omgeving achter ons te laten en de bergen in te gaan. En Patagonie is echt ONGELOFELIJK mooi. De tocht begon door de lage bergen met uitzicht over grote blauwe meren en de Andes in het vooruitzicht. De tweede dag liepen we naast een paar enorme gletsjers tot we een pas over staken en uitzicht kregen over de Viedma gletsjer en het Zuidelijk patagoniche ijsveld: 300 km gletsjers. ongelofelijk mooi en indrukwekkend. De laatste 2 dagen van de trekking hebben we geen andere mensen gezien, we waren daar alleen in onze mooie natuur en er waren een paar condors, prachtig. De laatste avond hebben we de tent naast een baai van het gletsjermeer van de Viedma Glacier neergezet (een tip van een andere reiziger), in onze baai dreven allemaal grote en kleine stukken die van de gletsjer af waren gebroken en hier stranden en langzaam verder afbrokkelden en smolten. Af en toe brak er een groot stuk van de ijsschotsen (zie zelf wel zo groot waren als een flatgebouw met 10 verdiepingen) dat dan in het water plonste. Tijn en ik hebben uren zitten kijken naar dit spectakel. En daarna nog even gezwommen in het meer tussen de ijsschotsen met de glacier op de achtergrond. Al moet ik toegeven.. het was maar een paar seconden en.. vooral voor de foto. De laatste dag hadden we slecht weer, hele koude regen op onze kop, met een stevige wind erbij kreeg ik t gevoel alsof mijn gezicht er voor de helft afvroor, o en mijn handen ook. Gekukking waren we als de bergen uit, want toen we omkeken zagen we dat de pas achter ons dicht sneeuwde... Winter is coming to Patagonia. Time to go North (naar de warmte)
Terug in El Chalten zijn we begonnen aan onze fietstocht. Eerst een stuk richting de Chileense grens (40 km onverhard, veel harde tegenwind) en daarna met een boot Lago Diesierto over, waar we Argentinie verlieten. Toen onze fietsen over een smal en vaak stijl wandelpad richting de Chileense grenspost gebracht. Het was zwaar om met de fietsen en 20kg bagage de berg op de lopen. Soms door een beekje heen of optillen over grote stenen. Na ruim 2 uur waren we gesloopt en dolblij op de Chileense grens weer onverharde weg aan te treffen! 15 km afdaling en bij de Chileense grenscontrolepost een stempeltje voor Chili gehaald. Op een leuke camping gerund door een simpele familie overnacht met nog 5 andere reizigers ook richting het westen gingen. De volgende dag de boot over Lago O Higgings genomen (de boot waarvoor we tickets hadden ging niet, maar er was een andere boot gelukkig) en we moesten 2 uur wachten voordat er eerst 30 koeien en stieren op een een andere boot werden gejaagd door een stel cowboys en een paar honden (heel indrukwekkend!) en na 3u op de boot en en 15km fietsen (met 1 lekke band (Tijn)) aangekomen in Villa O´higgings, het begin van ons Carretera Austral!
De Carretera Austral is de meest zuidelijke autoweg in Chili en verbindt Patagonie met de rest van Chili. Hij loopt niet helmaal door tot het zuidelijke gedeelte van Patagonie omdat het uiteindelijk te onmogelijk werd om de weg aan te leggen en hij ook niet veel functie zou hebben omdat in het zuidelijk deel van Chileens Patagonie maar weinig mensen wonen en die mensen kunnen ook via de zee of het veel vlakkere Argentie worden bereikt. De Carretera is overigens aangelegd door president (dictator) Pinochet is aangelegd. Hij is pas vrij jong, in 2004 was hij af. Hij is 1247 km lang en ons plan was om hem uit te fietsen :)
Zo, dat is genoeg voor nu, ik ben een suffe langzame typer, en morgen wordt een lange dag omdat ik dan naar San Pedro de Atacama ga, 26 uur met de bus van hier....
Ik zal als ik in Bolivia ben weer meer typen aan dit reisverslag. Dat kan dan ook gemakkelijker omdat ik dan langer op 1 plek zit.
Nouja, genoeg.
Ik hoop dat het jullie goed gaat!
Hasta Luego!
Hoe gaat het met jullie? Ik heb net gehoord dat het in Nederland op Koningsdag sneeuwt! Echt heftig.
Ik zit in een Hostel in Santiago (hoofdstad van Chili) en heb een redelijk werkende computer gevonden om wat van een reisverslag te tikken.... Echter.... Ik was 2 weken geleden al begonnen met een dag voor dag verslag en vond dat eigenlijk zelf niet zo heel interessant om te lezen, laat staan dat ik het aan jullie zou sturen.
Daarom lijkt het mij leuker om kleine dingen te vertellen van de afgelopen 6 weken. Dit is ook een natuurlijk punt in de reis om dit te doen omdat Tijn en ik morgen uit elkaar gaan: Hij vliegt naar Santa Cruz in Bolivia en ik ga met de bus naar het noorden van Chili om daarna ook naar Bolivia te gaan. Voor diegenen die Tijn niet kennen, hij is mijn oudste vriend, 2 weken jonger dan ik en gedurende 18 jaar waren we buren, zijn ouders woonden in het huis onder het huis van mijn ouders. Hij is gaan studeren in Delft, ik in Groningen waardoor we veel minder contact hebben onderhouden (meer eens in de maand of 2 maand elkaar zien ipv elke week een paar keer als buurjongen). Het is bijzonder om weer 6 weken met hem zo intensief samen te zijn, maar ik vind het heel leuk en bijzonder. We delen samen een geschiedenis, kunnen nu met wat meer afstand kijken naar waar we vandaan komen en wat de verschillen waren tussen zijn ouders (die ik natuurlijk ook erg goed ken) en de mijne. Het levert goede gesprekken op en vele nieuwe inzichten (en cliches zoals ´ja, dat ga ik zooooo anders doen dan mijn ouders´ of ´ja, dat is heel bijzonder van hoe we opgegroeid zijn´.
Dus. mijn reisgenoot. De reis.
Op 15 maart zijn we naar El Calafate gevlogen, 2 oerhollandse fietsen mee (een Gazelle en een Giant), fietstassen, kampeerspullen en spullen om mee te kunnen wandelen in de bergen. We werden uitgezwaaid door onze families, vond ik fijn. Bij El Calafate hebben we de Porito Moreno gletsjer bezocht, we waren diep onder de indruk van dit enorme stuk ijs (zie foto), verder beviel ons het stadje niet, het was heel touristisch en je kon zelf niet iets ondernemen (wandelen oid), alles moest met georganiseerde tours en wandelen was daar een beetje saai omdat er eigenlijk alleen maar steppen in de buurt van El Calafate zijn.
We zijn toen snel met de bus (en onze fietsen in de bus) naar El Chalten gegaan. Een goede keuze, want het is daar echt het paradijs qua wandelen. We hebben spullen gehuurd (klimtuigjes, carabiners en touw) om een 4 daagse trekking te maken (de Huemul trekking). Het was heerlijk om de stedelijke omgeving achter ons te laten en de bergen in te gaan. En Patagonie is echt ONGELOFELIJK mooi. De tocht begon door de lage bergen met uitzicht over grote blauwe meren en de Andes in het vooruitzicht. De tweede dag liepen we naast een paar enorme gletsjers tot we een pas over staken en uitzicht kregen over de Viedma gletsjer en het Zuidelijk patagoniche ijsveld: 300 km gletsjers. ongelofelijk mooi en indrukwekkend. De laatste 2 dagen van de trekking hebben we geen andere mensen gezien, we waren daar alleen in onze mooie natuur en er waren een paar condors, prachtig. De laatste avond hebben we de tent naast een baai van het gletsjermeer van de Viedma Glacier neergezet (een tip van een andere reiziger), in onze baai dreven allemaal grote en kleine stukken die van de gletsjer af waren gebroken en hier stranden en langzaam verder afbrokkelden en smolten. Af en toe brak er een groot stuk van de ijsschotsen (zie zelf wel zo groot waren als een flatgebouw met 10 verdiepingen) dat dan in het water plonste. Tijn en ik hebben uren zitten kijken naar dit spectakel. En daarna nog even gezwommen in het meer tussen de ijsschotsen met de glacier op de achtergrond. Al moet ik toegeven.. het was maar een paar seconden en.. vooral voor de foto. De laatste dag hadden we slecht weer, hele koude regen op onze kop, met een stevige wind erbij kreeg ik t gevoel alsof mijn gezicht er voor de helft afvroor, o en mijn handen ook. Gekukking waren we als de bergen uit, want toen we omkeken zagen we dat de pas achter ons dicht sneeuwde... Winter is coming to Patagonia. Time to go North (naar de warmte)
Terug in El Chalten zijn we begonnen aan onze fietstocht. Eerst een stuk richting de Chileense grens (40 km onverhard, veel harde tegenwind) en daarna met een boot Lago Diesierto over, waar we Argentinie verlieten. Toen onze fietsen over een smal en vaak stijl wandelpad richting de Chileense grenspost gebracht. Het was zwaar om met de fietsen en 20kg bagage de berg op de lopen. Soms door een beekje heen of optillen over grote stenen. Na ruim 2 uur waren we gesloopt en dolblij op de Chileense grens weer onverharde weg aan te treffen! 15 km afdaling en bij de Chileense grenscontrolepost een stempeltje voor Chili gehaald. Op een leuke camping gerund door een simpele familie overnacht met nog 5 andere reizigers ook richting het westen gingen. De volgende dag de boot over Lago O Higgings genomen (de boot waarvoor we tickets hadden ging niet, maar er was een andere boot gelukkig) en we moesten 2 uur wachten voordat er eerst 30 koeien en stieren op een een andere boot werden gejaagd door een stel cowboys en een paar honden (heel indrukwekkend!) en na 3u op de boot en en 15km fietsen (met 1 lekke band (Tijn)) aangekomen in Villa O´higgings, het begin van ons Carretera Austral!
De Carretera Austral is de meest zuidelijke autoweg in Chili en verbindt Patagonie met de rest van Chili. Hij loopt niet helmaal door tot het zuidelijke gedeelte van Patagonie omdat het uiteindelijk te onmogelijk werd om de weg aan te leggen en hij ook niet veel functie zou hebben omdat in het zuidelijk deel van Chileens Patagonie maar weinig mensen wonen en die mensen kunnen ook via de zee of het veel vlakkere Argentie worden bereikt. De Carretera is overigens aangelegd door president (dictator) Pinochet is aangelegd. Hij is pas vrij jong, in 2004 was hij af. Hij is 1247 km lang en ons plan was om hem uit te fietsen :)
Zo, dat is genoeg voor nu, ik ben een suffe langzame typer, en morgen wordt een lange dag omdat ik dan naar San Pedro de Atacama ga, 26 uur met de bus van hier....
Ik zal als ik in Bolivia ben weer meer typen aan dit reisverslag. Dat kan dan ook gemakkelijker omdat ik dan langer op 1 plek zit.
Nouja, genoeg.
Ik hoop dat het jullie goed gaat!
Hasta Luego!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
